[...] Μια φορά την εβδομάδα, ερχόταν στο χωριό η κινητή βιβλιοθήκη για να μεταλαμπαδεύσει την μαγεία της γνώσης. Ο οδηγός της αυτοκινούμενης βιβλιοθήκης, ένας φιλεύσπλαχνος συνταξιούχος δάσκαλος, ξυπνούσε από τα χαράματα για να προλάβει να πάει σε κάθε απομακρυσμένο χωριό της περιοχής.
Σαν άγρυπνο, ξυπνητό όνειρο... Στέκεις στην μέση μιας διασταύρωσης. Εμπρός η σκέψη, πίσω η πραγματικότητα, δεξιά η ουτοπία, ζερβά η λογική.
Κάτω απ' τα πόδια σου, μια διάφανη
Σ’ ένα μικρό νησί, πριν από πολλά χρόνια, ζούσε μια ευτυχισμένη οικογένεια. Ο πατέρας, η μητέρα, τα δυο τους παιδιά και η γιαγιά.
Το νησί ήταν πολύ όμορφο, όμως είχε λίγους κατοίκους. Τα σπίτια ήταν λευκά και στο λιμάνι υπήρχε ένας παλιός φάρος.
Το χαϊκού μου (φωτό), επιλέχθηκε και βρίσκεται ανάμεσα στα 30 διακριθέντα (σύντομα ποιήματα), του διαγωνισμού του "Room for art" και τα οποία έχουν αναρτηθεί στους δρόμους της Λευκωσίας.
Λίγο πριν τα ογδόντα πέντε του χρόνια, τα οποία χρόνο με το χρόνο βάραιναν όλο και περισσότερο την ευθυτενή, ψηλή του κορμοστασιά, είχε ακούσει πολλές ιστορίες που διαδραματιζόταν στο χωριό όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, όπως και άλλες που γεννιόταν και διαδραματιζόταν στην φαντασία των θαμώνων του καφενείου. Ο συνονόματος εγγονός του, που του είχε ιδιαίτερη αδυναμία ζητούσε συνεχώς να αφηγείται με κάθε λεπτομέρεια τον μύθο για τις τρείς μετέωρες πέτρες που βρισκόταν ψηλά στο βουνό, στον Προφήτη Ηλία, πάνω από μια τεράστια σπηλιά.
