Βραχύς ήρωας

Βαθιά ψυχή. Γλυκιά ανάμνηση.

Την ημέρα αγώνας,

τη νύχτα αγωνιάς.

Πίστη που έγινε θεσμός.

Σπίτι γεμάτο ερωτήματα.

Δεν ξεχνώ, δεν φοβάμαι

και στο τζάμι αχνίζει

η φωνή του χθες.

Ήταν κραυγή ηρώων.

"Σάντα Ιρίνα"

Έμεινε αρκετή ώρα μέσα στη θάλασσα. Το μυαλό του άδειαζε και το μόνο που έβλεπε ήταν το απέραντο γαλάζιο. Κάποια στιγμή η Άντρια του φώναξε να έρθει στην ξαπλώστρα, καθώς είχαν έρθει οι καφέδες που είχαν παραγγείλει.

«Κάτσε να στεγνώσεις...» είπε στον Τώνη.

Η παραλία ήταν κατάμεστη και οι φωνές των λουόμενων δεν σε άφηναν να χαλαρώσεις, οπότε ο καφές ήταν μια όαση για τα νεύρα, έστω και placebo.

«Θέλω να μιλήσουμε σοβαρά, αν και δεν είναι το κατάλληλο μέρος…» συνέχισε να λέει η Άντρια.

Μπλεγμένα φτερά

Ποιο σύμπαν είναι αυτό...

που δεν βλέπει τις αδικίες;

Ποιο κάρμα είναι αυτό...

που μας αφήνει στην αυλή

της αβεβαιότητας;

Ποιο όνομα δίνεις

στη θλίψη σου...

Θάλασσα (ποίημα)

Θέλω να τα σπάσω όλα.

Σπάω μέσα μου τα πρέπει.

Γκρεμίζω τις γέφυρες

που έχει χτίσει η λογική

κι η θλίψη.

Καμία αλλαγή.

Τα χρόνια πέρασαν... (απόσπασμα διηγήματος)

Το μεγαλύτερο όνειρο του Τώνη είναι να φιλοτεχνήσει έναν πίνακα και να γίνει διάσημος ζωγράφος με τεράστια φήμη. Και όχι απαραίτητα με πολλά χρήματα. Άλλα σπουδάζεις και άλλα ονειρεύεσαι. Πόσες αλήθειες και πόσα όνειρα έχουν γραφτεί σε χαρτάκια, έχουν τσαλακωθεί και έχουν πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων. Χαμένες ιδέες. Χαμένα όνειρα, πάνε στα χαμένα. Κι έρχονται άλλες στιγμές, άλλα ζούμε, άλλα λέμε και κάνουμε λάθη, από τα οποία δεν μαθαίνουμε. Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή, αν τα γράφαμε όλα αυτά κάθε μέρα σε ένα ημερολόγιο και ανατρέχαμε κάθε φορά που βλέπουμε τα σκούρα. Ένα είδος ψυχοθεραπείας μπορεί να γίνει κι αυτό.

Στα χρόνια της ύφεσης δεν βρέθηκε κανείς να πει κάτι διαφορετικό, να κάνει κάτι διαφορετικό… κι αν βρέθηκε, δεν τον είδαν αρκετοί.

Το πιο ουσιώδες μάθημα ζωής μέχρι στιγμής, πιστεύω πως το έχει δώσει ο πατέρας του Φοίβου, ο οποίος κάποτε ήταν πολύ φτωχός. Από μικρός δούλευε. Το πρωί πήγαινε σχολείο και το απόγευμα για δουλειά.  Κι όλα αυτά εν καιρώ ειρήνης.

Άδειες νύχτες. Ανώφελα ξενύχτια!

«Απεχθάνομαι όταν μια γυναίκα, αποκαλεί την φίλη της «μαλάκα». Επίσης απεχθάνομαι όσους μιλάνε δυνατά στο τηλέφωνο στους δημόσιους χώρους και κυρίως στα μέσα μαζικής μεταφοράς, πολλοί μάλιστα, συνήθως κάτι ψωνισμένα κοριτσάκια με ύφος και περπάτημα ιμιτασιόν top model, μιλάνε δυνατά επίτηδες ώστε να μάθει όλο το λεωφορείο τα προσωπικά τους, με ύφος του στυλ "τέλος, δεν τα σηκώνω εγώ αυτά, θα φύγει από εκεί που ήρθε" και όταν ξαναζούν το σκηνικό που περιγράφουν, τα δικαστήρια του τηλεφώνου έχουν ξεχαστεί. Όμως και τα αγόρια δεν πάνε πίσω. Έχω ακούσει αρκετές τηλεφωνικές υποσχέσεις για τσαμπουκάδες. Το απεχθάνομαι, με αποσυντονίζει και το θεωρώ αγένεια.

Μιλάνε επιδεικτικά στο κινητό οπουδήποτε, οποτεδήποτε, συχνά χωρίς λόγο και τις περισσότερες φορές χωρίς θέμα.

Τι χρώμα έχει το σκοτάδι;

Ένα διήγημα για την κρίση. Όχι μόνον την οικονομική, αλλά και την κρίση αξιών, πολιτισμού καθώς και την διφορούμενη κρίση των σχέσεων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αδικία που κυριαρχεί στην κοινωνία, είτε αυτή προκύπτει από την –απαίδευτη- κατοχή εξουσίας, είτε από τον υπέρμετρο εγωισμό σε συνδυασμό με τον φθόνο.

Το σημείο αναφοράς είναι ο τίτλος του βιβλίου, αλλά διαβάζοντας το διήγημα, δένει αρμονικά με την σκέψη, όπως το αεράκι, τα καλοκαιρινά ηλιόλουστα μεσημέρια στην άκρη της παραλίας που μας παθιάζει, για να συνεχίσουμε την ζωή!