Θάλασσα (ποίημα)

Θέλω να τα σπάσω όλα.

Σπάω μέσα μου τα πρέπει.

Γκρεμίζω τις γέφυρες

που έχει χτίσει η λογική

κι η θλίψη.

Καμία αλλαγή.

Τα χρόνια πέρασαν... (απόσπασμα διηγήματος)

Το μεγαλύτερο όνειρο του Τώνη είναι να φιλοτεχνήσει έναν πίνακα και να γίνει διάσημος ζωγράφος με τεράστια φήμη. Και όχι απαραίτητα με πολλά χρήματα. Άλλα σπουδάζεις και άλλα ονειρεύεσαι. Πόσες αλήθειες και πόσα όνειρα έχουν γραφτεί σε χαρτάκια, έχουν τσαλακωθεί και έχουν πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων. Χαμένες ιδέες. Χαμένα όνειρα, πάνε στα χαμένα. Κι έρχονται άλλες στιγμές, άλλα ζούμε, άλλα λέμε και κάνουμε λάθη, από τα οποία δεν μαθαίνουμε. Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή, αν τα γράφαμε όλα αυτά κάθε μέρα σε ένα ημερολόγιο και ανατρέχαμε κάθε φορά που βλέπουμε τα σκούρα. Ένα είδος ψυχοθεραπείας μπορεί να γίνει κι αυτό.

Στα χρόνια της ύφεσης δεν βρέθηκε κανείς να πει κάτι διαφορετικό, να κάνει κάτι διαφορετικό… κι αν βρέθηκε, δεν τον είδαν αρκετοί.

Το πιο ουσιώδες μάθημα ζωής μέχρι στιγμής, πιστεύω πως το έχει δώσει ο πατέρας του Φοίβου, ο οποίος κάποτε ήταν πολύ φτωχός. Από μικρός δούλευε. Το πρωί πήγαινε σχολείο και το απόγευμα για δουλειά.  Κι όλα αυτά εν καιρώ ειρήνης.

Άδειες νύχτες. Ανώφελα ξενύχτια!

«Απεχθάνομαι όταν μια γυναίκα, αποκαλεί την φίλη της «μαλάκα». Επίσης απεχθάνομαι όσους μιλάνε δυνατά στο τηλέφωνο στους δημόσιους χώρους και κυρίως στα μέσα μαζικής μεταφοράς, πολλοί μάλιστα, συνήθως κάτι ψωνισμένα κοριτσάκια με ύφος και περπάτημα ιμιτασιόν top model, μιλάνε δυνατά επίτηδες ώστε να μάθει όλο το λεωφορείο τα προσωπικά τους, με ύφος του στυλ "τέλος, δεν τα σηκώνω εγώ αυτά, θα φύγει από εκεί που ήρθε" και όταν ξαναζούν το σκηνικό που περιγράφουν, τα δικαστήρια του τηλεφώνου έχουν ξεχαστεί. Όμως και τα αγόρια δεν πάνε πίσω. Έχω ακούσει αρκετές τηλεφωνικές υποσχέσεις για τσαμπουκάδες. Το απεχθάνομαι, με αποσυντονίζει και το θεωρώ αγένεια.

Μιλάνε επιδεικτικά στο κινητό οπουδήποτε, οποτεδήποτε, συχνά χωρίς λόγο και τις περισσότερες φορές χωρίς θέμα.

Τι χρώμα έχει το σκοτάδι;

Ένα διήγημα για την κρίση. Όχι μόνον την οικονομική, αλλά και την κρίση αξιών, πολιτισμού καθώς και την διφορούμενη κρίση των σχέσεων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αδικία που κυριαρχεί στην κοινωνία, είτε αυτή προκύπτει από την –απαίδευτη- κατοχή εξουσίας, είτε από τον υπέρμετρο εγωισμό σε συνδυασμό με τον φθόνο.

Το σημείο αναφοράς είναι ο τίτλος του βιβλίου, αλλά διαβάζοντας το διήγημα, δένει αρμονικά με την σκέψη, όπως το αεράκι, τα καλοκαιρινά ηλιόλουστα μεσημέρια στην άκρη της παραλίας που μας παθιάζει, για να συνεχίσουμε την ζωή!

Η μικρή Ελπίδα

Η ξαδέρφη της Άντριας μένει στην Στοκχόλμη τα τελευταία δέκα χρόνια. Δουλεύει σε μία μεγάλη εταιρεία εξαγωγών, εκεί όπου γνώρισε τον άντρα της με τον οποίο παντρεύτηκε πριν πέντε χρόνια στο νησί της Σαντορίνης. Έρχονται κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα για διακοπές. Έχουν αποκτήσει την μικρή Ελπίδα, η οποία έχει ιδιαίτερη αγάπη για την Ελλάδα, χώρα καταγωγής της μαμάς της.

Ο μύθος της λίμνης!

Τι ήταν αυτό; 

Αναρωτήθηκε και ακούμπησε στο πεζούλι που δεσπόζει πάνω από τη λίμνη.  Όπως γύρισε προς τα δεξιά είδε έναν ψαρά γύρω στα πενήντα, να μιλάει στο κινητό και να λέει: «πρόλαβα και το φωτογράφισα ήταν πολύ μεγάλο. Θα μου δώσεις τα χρήματα που σου ζήτησα;»

Πήρε την απάντηση και ανέκφραστος έκλεισε το κινητό του. Μάλλον δεν του άρεσε αυτό που άκουσε από την άλλη πλευρά. Αν κρίνεις από τον τρόπο που πέταξε το κινητό του, στο σακίδιο με τα δολώματα και τα ψαρικά εργαλεία.

Διστακτικά ο Τώνης αφού σηκώθηκε, πήγε προς το μέρος του ψαρά και τον ρώτησε με τρεμάμενη φωνή…

Αγροτεμάχιο στον Μαραθώνα!

Ίσως κάποτε να ήταν όλα πιο εύκολα. Άλλες εποχές, άλλοι άνθρωποι. Είναι άλλο να ζεις το χίλια εννιακόσια εξήντα πέντε και άλλο το δύο χιλιάδες δέκα πέντε. Αλλά οι ανησυχίες δεν απουσιάζουν. Υπάρχουν τα θετικά, υπάρχουν και τα αρνητικά σε κάθε εποχή και σε κάθε γενιά. Αν σου ερχόταν το δύο χιλιάδες δέκα πέντε ένα εφάπαξ