Ο χρόνος

Ήταν απλά μια πρόσκληση.

Δεν με πήγε κάπου.

Είχαν στεγνώσει και τα δάκρυα.

Είχε παγώσει και το βλέμμα.

Ο δρόμος, χάθηκε μπροστά μου.

Δεν ξέρω, αν έζησα αυτή τη στιγμή,

μπορεί να ήταν ένα ψέμα.

Αφήνω πίσω τις προκλήσεις

κι όταν ξυπνήσω θα ’χουν σβήσει.

Ήταν απλά μια νύχτα.

Δεν φοβήθηκα τον άνεμο.

Άντεξα τη λάμψη των ματιών σου.

Είχε χαθεί ο χρόνος

κι έψαχνα λύσεις σε βιβλία.

Δεν ξέρω πως έφυγες από εκεί,

μπορεί και να μην ήρθες.

Αφήνω την σκέψη να ακμάσει

μήπως μπορέσω και πετάξω.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Εδώ και τώρα

Κάθε μέρα που περνάει, κάθε ώρα που δραπετεύει, κάθε λεπτό που ρέει, κάθε στιγμή που ζούμε είναι μοναδική. Καθημερινά διαβαίνουν χιλιάδες στιγμές τόσο μοναδικές, που όμοιες τους δεν θα υπάρξουν ποτέ ξανά. 

Αξίζει να ζούμε την κάθε στιγμή σαν να ήταν η τελευταία. Το παρόν είναι το πρόσφορο έδαφος για να επιτύχεις τους στόχους σου. Ο χρόνος τρέχει σαν νερό. Αν τον αφήνεις να περνάει ανεκμετάλλευτος, τότε σίγουρα δεν θα πετύχεις τίποτα.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Βαμμένες μπότες

Πάλι ξύπνησες νωρίς,

έβαλες τα τριμμένα από την εγκατάλειψη τετράδια 
στην τσάντα

και ξεκίνησες για το μάθημα.

Σε περίμενα για ώρες

όμως εσύ άργησες να φανείς.

Φεύγει το βερνίκι από τις βαμμένες μπότες

καθώς η βροχή μουσκεύει τα βήματα της αθωότητας.

Φτάνει η ώρα που το κουδούνι της ζωής

θα σημάνει την έναρξη,

προμηνύοντας τις δύσκολες στιγμές

που θα έρθουν…

όπως το βλέμμα της δασκάλας

την ώρα του μαθήματος.

Τα παιδιά φτιάχνουν το δικό τους κόσμο,

αφήνουν πίσω τα εμπόδια

που τους στερούν

την ελευθερία της καρδιάς.

Διατηρούν την παιδική αθωότητα

για να πετύχουν τους στόχους τους.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Περασμένη θλίψη

Που πάμε;

Προχωράμε ή κάποιος μας σπρώχνει;

Ξέρεις που πας ή προχωράς κι όπου σε βγάλει ο δρόμος;

Πρωτόγνωρα συναισθήματα, ακραίες αντιδράσεις. Λόγια λίγα... σοφά!

Φωνές πολλές, που χάνονται. Στο χθες, στο σήμερα, στο αύριο όπου θες.

“Me and my monkey” ...ακούω και κάτι νιώθω.

ΠΕΡΙΕΡΓΑ. Όσο η ψυχή πηγαίνει ψηλά, πονάει.

Εντάξει, κάποιος μου κάνει πλάκα. Δεν εξηγείται αλλιώς, κάτι έχασα, κάτι θα βρω.

Η ψυχή δεν χάνεται. Ζω στιγμές που ποτέ δεν ήθελα και δεν επέλεξα. Κι αν τις επέλεξα, θέλω ν' αλλάξουν. Το σώμα πονάει, η ψυχή αντέχει. Το μυαλό έχει κολλήσει, βομβαρδίζεται.

Ποιος θα μου πει τι να κάνω;

Κανείς!

Τίποτα δεν αλλάζει, αν δεν κινηθείς, αν δεν επιμείνεις, αν δεν φωνάξεις! Και ποιος να σε ακούσει...

όλοι κοιτούν το συμφέρον τους, κάνουν το δικό τους.

Περισσότερο φως. Αυτό θέλουμε, αυτό μας λείπει, αυτό θα μας βοηθήσει.

Τίποτα δεν είναι μόνιμο, ούτε κι ο πόνος!

~Άγγελος Μητσόπουλος

Μάχη χαρακτήρων

Τα βράδια είναι δικά μας,

για να μου λες ιστορίες,

ν’ ακούω τη φωνή της ψυχής σου.

Ζούμε μαζί για πρώτη φορά.

Είναι ένα ταξίδι

μέσα σε ξεχασμένα βιβλία,

ένα τραγούδι

με στίχους από τα όνειρά μας.

Απρόσμενα μου δίνεις τα φιλιά σου,

ζεσταίνεις τη μορφή μου με την ανάσα σου.

Η παγωνιά γίνεται φωτιά.

Το φωνάζω, είμαι ζωντανός.

Κάποια στιγμή η νύχτα θα φύγει,

εμείς θα μείνουμε εδώ,

αν το θέλουμε κι οι δύο.

Με μια σκέψη, θα είσαι δική μου.

Εξαρτάται, τι θέλεις:

έρωτα ή μία μάχη χαρακτήρων;

Τι ζητάς απόψε;

Δύο καρδιές, μια επιλογή.

Έτσι είναι ο έρωτάς μας:

αινιγματικός.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Απρόσμενα

Ας είναι η τελευταία φορά

που μυρίζω τον βασιλικό.

Τη νύχτα κι αυτή.

Σε βλέπω κι εσένα να φεύγεις,

χωρίς να ξέρεις που πας.

Ας είναι η πρώτη μέρα που ζω.

Στο άγνωστο πηγαίνω.

Μ' ένα τσιγάρο στο χέρι,

να καίει κάθε βήμα.

Ίσως αργήσω το βράδυ.

Μην περιμένεις.

Θα σε συναντήσω

απρόσμενα, σ άλλη φέξη.

Κι αν πάγωσε ο χρόνος 

κάπου χάσαμε το δρόμο.

Τα φτερά έχω ανοίξει

μα ο ουρανός με χάνει.

Θα ζήσω εδώ, στο τώρα

και κάθε αμφιβολία 

θ αφήσω να καεί

στην πυρκαγιά του χθες.

-A.M.-

Το ταξίδι της ψυχής

Όλα μένουν μες στη γη, οι ελπίδες και τα χρόνια

όμως φεύγει η ψυχή και πηγαίνει κάπου αιώνια.

Είναι τ’ όνειρο ταξίδι, της ψυχής μας στο παρόν

που συνέχεια ζει στο τώρα, στα σημεία των καιρών.