Περαστικό λουλούδι

Όσο κρατάει μια στιγμή.

Όσο κρατάει το φιλί.

Κλείνει η κουρτίνα της ζωής

και μπαίνεις μες στο όνειρο.

Ήσουνα μέσα εκεί κι εσύ

στης καρδιάς τον πόλεμο.

Τι είναι αλήθεια, η ζωή

ή αληθινό το όνειρο;

Κάπου υπάρχεις και εσύ

έμοιαζες τόσο αληθινή.

Έμοιαζες με παράδεισο

με υπαρκτό λουλούδι.

Το έζησα ή ήταν του μυαλού

περαστικό παιχνίδι;

Τόση ζωντάνια στα κρυφά

ούτε που το 'χα φανταστεί.

Άνοιξε η πόρτα του μυαλού

κι εσύ κρατάς την επαφή.

Έγινε χθες μα θα 'ρθεις πάλι

σε περιμένω στην στροφή.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

Χρόνε

Άπιστε χρόνε.

Όταν θέλεις περνάς σαν νερό.

Κι άλλες φορές μας ξεσκίζεις.

Τι παιχνίδια παίζεις;

Άπιστε χρόνε.

Μας πουλάς κι ύστερα γελάς.

Ανακαλείς την άδεια στιγμή.

Τι αλήθειες κλέβεις;

Άπιστε χρόνε.

Τίποτ' άλλο μην πάρεις.

Αρκεί να με ξεχάσεις.

Τι πόνους έχεις σπείρει;

Δεν απαντάς, μόνο περνάς!

ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

Να λες ναι κι ας έχεις μέσα σου χιλιάδες όχι.

Δεν λέω "χρόνια πολλά" στις "γιορτές", γιατί κοστίζουν. Σε καθιστούν αθώο.
Κακώς δεν λες, είναι ευχή. Μα τι άνθρωπος. Κι η προσευχή, κόστος κι αυτή; Όχι προσεύχομαι, κρυφά. Δεν θέλει κόπο η χαρά.
Αντικοινωνικός θα πούνε κάποιοι. Γιορτάζω όταν γελάνε οι σκέψεις κι όταν ανθίζουν τα όνειρα. Άξιοι αυτοί που προσπάθησαν κι αφήνουν στην άκρη το ψευτοβόλεμα. Συνέδριο αγάπης πότε θα γίνει; Δεν βρέθηκε ακόμη ο χώρος ή είναι άδειες οι θέσεις;

Κάτι δεν πάει καλά

Κάτι δεν πάει καλά.

Γνωστούς δεν χαιρετάς πια.

Όμως μυρίζεις το γιασεμί.

Ακούς τραγούδια της εποχής.

Κι αφήνεις τον πλανόδιο στην πλάνη.

Κάτι δεν πάει καλά.

Αναφορά δεν δίνεις πια.

Όμως σφυρίζεις στο γιαπί.

Ακούς λόγια μιας στιγμής.

Κι αφήνεις το κοπάδι στην στάνη.

Κάτι δεν πάει καλά.

Δώρα δεν προσφέρεις πια.

Όμως κερδίζεις το φλουρί.

Ακούς τον ήχο της αστραπής.

Κι αφήνεις στην τσέπη το κλειδί.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

Στα βαριά

Διαβάτης σ' ένα καπηλειό
κοντά στην αμαρτία
να πίνω και να τραγουδώ
λίγο μετά τη μία.

Κρυφά σημεία

Κι αυτή η πόλη σαν όλες τις άλλες είναι...

Έχει ανθρώπους με όνειρα, 

αγωνίες, αδικίες και γιορτές.

Άλλος γεννιέται σ' αυτή, 

άλλος κατοικεί, άλλος φεύγει, άλλος έρχεται.

Κάτι που δεν αλλάζει, είναι οι υπερβολές 

-που γίνονται, με δόλο ή όχι- 

και τα κρυφά σημεία 

που αναδεικνύουν οι ποιητές κι οι πότες.

ΑΓΓΕΛΟΣ • ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

Στου ήλιου το λιμάνι!

"Σφίγγω τα δόντια για να μην κυλήσει το δάκρυ. 

Σκύβω το κεφάλι, σφίγγω με τα δυο μου χέρια τα γυαλιά ηλίου
κι όμως αντέχουν. 

Κι εγώ αντέχω, κρατιέμαι από τύχη για να μην ουρλιάξω.

Χαιρετώ τον δήμαρχο, δείχνει κουρασμένος. 

Ποιος ξέρει τι άκουσε κι αυτός, από το πρωί. 

Συνεχίζω την αναζήτηση κι ο κόσμος αγαλιάζει.

Σε πόσες μέρες θα καταρρεύσει το σύστημα;

Και μετά τι; Τίποτα.

Όποιος προλάβει θα σωθεί. Όποιος πιαστεί στο άρμα. 

Οι άλλοι θα σαπίσουν σε κάποια πλατεία ή σε κάποιο πάρκο.

Τα σκαλοπάτια σχεδόν ψιθυρίζουν, το μυστικό του χθες... 

αλλά πως να το ακούσεις;

Από γενιά σε γενιά μεγαλώνει το χάσμα. 

Άλλοι κουρασμένοι, άλλοι προδομένοι,
άλλοι δεν αδειάσαν, άλλοι δεν διάβασαν.

Κι όλοι μαζί πηγαίνουν στου ήλιου το λιμάνι!"

ΑΓΓΕΛΟΣ • ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΣ