Μάχη χαρακτήρων

Τα βράδια είναι δικά μας,

για να μου λες ιστορίες,

ν’ ακούω τη φωνή της ψυχής σου.

Ζούμε μαζί για πρώτη φορά.

Είναι ένα ταξίδι

μέσα σε ξεχασμένα βιβλία,

ένα τραγούδι

με στίχους από τα όνειρά μας.

Απρόσμενα μου δίνεις τα φιλιά σου,

ζεσταίνεις τη μορφή μου με την ανάσα σου.

Η παγωνιά γίνεται φωτιά.

Το φωνάζω, είμαι ζωντανός.

Κάποια στιγμή η νύχτα θα φύγει,

εμείς θα μείνουμε εδώ,

αν το θέλουμε κι οι δύο.

Με μια σκέψη, θα είσαι δική μου.

Εξαρτάται, τι θέλεις:

έρωτα ή μία μάχη χαρακτήρων;

Τι ζητάς απόψε;

Δύο καρδιές, μια επιλογή.

Έτσι είναι ο έρωτάς μας:

αινιγματικός.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Απρόσμενα

Ας είναι η τελευταία φορά

που μυρίζω τον βασιλικό.

Τη νύχτα κι αυτή.

Σε βλέπω κι εσένα να φεύγεις,

χωρίς να ξέρεις που πας.

Ας είναι η πρώτη μέρα που ζω.

Στο άγνωστο πηγαίνω.

Μ' ένα τσιγάρο στο χέρι,

να καίει κάθε βήμα.

Ίσως αργήσω το βράδυ.

Μην περιμένεις.

Θα σε συναντήσω

απρόσμενα, σ άλλη φέξη.

Κι αν πάγωσε ο χρόνος 

κάπου χάσαμε το δρόμο.

Τα φτερά έχω ανοίξει

μα ο ουρανός με χάνει.

Θα ζήσω εδώ, στο τώρα

και κάθε αμφιβολία 

θ αφήσω να καεί

στην πυρκαγιά του χθες.

-A.M.-

Το ταξίδι της ψυχής

Όλα μένουν μες στη γη, οι ελπίδες και τα χρόνια

όμως φεύγει η ψυχή και πηγαίνει κάπου αιώνια.

Είναι τ’ όνειρο ταξίδι, της ψυχής μας στο παρόν

που συνέχεια ζει στο τώρα, στα σημεία των καιρών.

Ήρεμα σοκάκια

Έμαθα τι είπες... λίγο μετά την αναγέννηση.

Ήταν πρωί, έβρεχε χώμα

κι οι ευθύνες ρίζωναν στα δύσβατα βουνά.

Ήθελες να ελευθερωθείς,

να αφήσεις πίσω σου τα ήρεμα σοκάκια,

αλλά, σαν έπεσες στο κενό,

γύρευες το χέρι της μάνας σου

και φώναζες τον πατέρα σου 

να έρθει να σε ανασύρει.

Τίποτα δεν είναι δικό σου,

όλα ανήκουν σ' εκείνους,

σ΄ αυτούς που δεν λένε ψέματα

και αφουγκράζοβται το κελάηδημα των πουλιών,

αντί για τις κάλπικες υποσχέσεις των αρχόντων.

Είπες ότι κουβαλάς στα χέρια σου τις ελπίδες,

αλλά χάρηκες με την αποτυχία των δακάλων

όταν προσπάθησαν να σου μεταδώσουν πνευματική διαύγεια,

κι απλώς έσκισες τις σελίδες από το βιβλίο της ζωής.

~Άγγελος Μητσόπουλος

 

Όλα κάνουν τον κύκλο τους

Με πολλούς ανθρώπους θα μιλήσεις.
Με λίγους ανθρώπους θα συμφωνήσεις
και με λιγότερους θα ζήσεις.

Μου είπαν πως κρύβει λογική, η παράνοια.
Δεν τους πίστεψα.
Αλλά όταν εγκλωβίστηκα στη δίνη,
ένιωσα πόνο κι έμαθα πολλές αλήθειες.

Μια συναυλία που ποτέ δεν τελειώνει
...είναι η σκέψη μου.
Αύριο μπορεί να είναι αργά για να ξεκινήσεις.
Όμως, η μελωδία της καρδιάς δεν σωπαίνει.

Θα προσπαθήσω να μείνω στο σκοτάδι,
μέχρι να στεγνώσουν τα δάκρυα.

Όλα κάνουν τον κύκλο τους
κι αρχίζουν νέοι αγώνες.
Είμαστε αποτέλεσμα
κάποιων στιγμών που χάθηκαν.
Αλλά μένουμε εδώ, για να αποδείξουμε
πως δεν ήταν ακόμη μία λάθος επιλογή. 

~Άγγελος Μητσόπουλος

Στη διαδρομή του ήλιου

Στέκομαι στο προαύλιο της επιθυμίας…

Αγναντεύω…

έναν απέραντο ωκεανό ερεθισμάτων.

Αφήνω για λίγο το βλέμμα

να ταξιδέψει στη γαλήνια ουτοπία,

μα γυρίζει πίσω

έχοντας ατενίσει απρόσμενους προορισμούς.

Τόσο δύσκολες οι αγκαλιές

Κλειστή η πόρτα
κι εγώ απ έξω
να περιμένω να φανείς.
Τόσο δύσκολες οι αγκαλιές.

Κλειστά τα μάτια
κι όμως με βλέπεις,
μα το κενό μας μεγαλώνει.
Τόσο δύσκολες οι αγκαλιές.

Κλειστά τα φώτα
μες στο σκοτάδι
έχει χαθεί κι άλλη αγάπη.
Τόσο δύσκολες οι αγκαλιές.

Κλειστό το στόμα
και σου φωνάζω,
θέλω ακόμα ένα φιλί.
Τόσο δύσκολες οι αγκαλιές.

Κλειστά μυαλά
που δεν ανοίγουν
κι έχουν για ελπίδα
ένα παιδί.
Όμως κι η μοίρα τους ρωτάει:
Γιατί φοβάσαι την αγκαλιά;

~Άγγελος Μητσόπουλος