Έχεις περπατήσει ξυπόλυτος στο δάσος;

Τα αποφθέγματα που διάβασες στους τοίχους, γραμμένα με spray σου έδωσαν άλλον αέρα για να ζήσεις το πάθος σου. Αλλά και τα αποφθέγματα που γράφει μόνη της καρδιά, ξετυλίγουν το κουβάρι των ειδυλλίων. Δεν χωράνε κανόνες στη ζωή. Είναι άναρχη, όμως σε αφήνει να επιλέξεις.

Έχεις έρθει σε επαφή με τη φύση;

Σε ακούω να λες... ΝΑΙ!

Έχεις φυτέψει λουλούδια στον κήπο σου;

Έχεις περπατήσει ξυπόλυτος στο δάσος;

Έχεις κολυμπήσει γυμνός στη θάλασσα;

Έχεις κοιτάξει τον ήλιο για ώρες;

Τ' αστέρια; Το φεγγάρι; Τα πουλιά; Τα δέντρα;

Και πάλι σ' ακούω να λες ... ΝΑΙ! 

Πιο δυνατά, πιο πιστευτά αυτή τη φορά!

Ε, τότε γιατί φοβάσαι να ζήσεις. Είσαι κι εσύ κομμάτι της φύσης, ένα με τα σύννεφα και τους λόφους. Άκου την καρδιά, ξέρει! Της λέει η ψυχή πως να σε κάνει άνθρωπο, ζεις αιώνια.

Τίποτα! ...μια λέξη που λέει πολλά!

Πέτα τις ταμπέλες από πάνω σου, δεν είσαι δρόμος. Είσαι άνθρωπος. 

Και τι κάνουν οι άνθρωποι; Ζούνε. Ζούνε κάθε τους στιγμή.

Τίποτα δεν μας ανήκει. Όλα μας ανήκουν. Σε μια βαθύτερη ανάλυση είναι το ίδιο πράγμα. Τίποτα δεν είναι εύκολο. Τίποτα δεν είναι δύσκολο. Εξαρτάται τι θέλεις και πόσο το θέλεις.

-Άγγελος Μητσόπουλος-

Μύθος ή πραγματικότητα;

Πάντα υπάρχει ένας μύθος που επιβεβαιώνει την πραγματικότητα. Η ζωή είναι άναρχη κι ο μύθος τέχνασμα του ανθρώπου για να ερμηνεύσει ένα γεγονός ή μια κατάσταση. Μέσα από την αλληγορία του, ο μύθος κρύβει όλη την αλήθεια που αποφεύγουμε να πούμε, αλλά περιέχει κι ένα απόσταγμα της φαντασίας που ενώνει την πραγματικότητα με το φανταστικό, είναι δηλαδή μια γέφυρα. Μέσα από μύθους έχουμε διδαχθεί μεγάλες αλήθειες κι έχουμε αναζητήσει την λύτρωση από αδιέξοδες καταστάσεις που μας γεμίζουν θλίψη και ανασφάλεια.

"Κάτσε να γίνω μόνιμη..."

Δεν αρκούν οι υπάλληλοι στα πολυκαταστήματα και αλωνίζουν τα κομματόσκυλα στις δημόσιες υπηρεσίες, αυτά τα σκυλιά να φοβάσαι. Εντάξει όχι όλα.

Δεν αρκούν οι θέσεις πάρκινγκ και τα δάνεια για νέα αυτοκίνητα, πάνε γόνα. Εντάξει κάποιοι έχουν

Περαστικοί...

Δεν ξέρω αν το διάλεξα

ή αν με διάλεξε,αλλά θα το ζήσω.

Κι αν δεν είναι σύμπτωση,

θα στρώσω λίγα ροδοπέταλα·

όχι για να πατήσεις,

αλλά για να μοσχομυρίσει ο τόπος.

Περαστικοί είμαστε,

περαστικοί μέσα σε μια στιγμή,

ενός αναπάντεχου γεγονότος.

-Άγγελος Μητσόπουλος-

Νηφάλιος λόγος

Έμοιαζες αλλά δεν ήσουν εσύ.

Παρασύρθηκα κι εγώ

απ' τη λαχτάρα της προσμονής.

Όταν περιμένεις κι έχεις μεθύσει

από τόσες σκέψεις,

βλέπεις τη χίμαιρα και χαμογελάς.

Δεν τρέχεις.

Κι ήρθες εσύ, αλλά δεν ήσουν εσύ.

Κι είδες εμένα, αλλά όχι την ψυχή μου.

Έμεινα.

Σαν το πλοίο που ψάχνει τον φάρο,

στην φουρτούνα.

Σαν το χελιδόνι που ψάχνει κλαδί,

για ν' ακουμπήσει.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Τα μεγάλα "ΜΟΥ"

Έφτασε (ξανά) η ώρα των "κάλπικων αγελάδων" και των μεγάλων "ΜΟΥ".

Είναι η εποχή που ο "γραφικός πολίτης" γίνεται "Κώστας μου".

Η άβουλη κυράτσα, ανακηρύσσεται σε "Ευτέρπη μου".

Το "θα" μετατρέπεται σε προέκταση της γλώσσας και το τάξιμο σε ένα απέραντο ξερατό. Η αυτοκριτική πηγαίνει περίπατο και το παρελθόν μεταβιβάζεται σε αμέτοχους κομπάρσους.

Κι εσύ καημένε ανθρωπάκο, κρατάς την σημαία της ερυθράς φανφάρας, πιο ψηλά κι από την αξιοπρέπεια των παιδιών σου.

Πούλησες ακόμη και τον ήλιο της πραότητας, το ποτάμι φούσκωσε από υποσχέσεις και γκρέμισε τα γεφύρια των προγόνων μας. Η δάδα δεν άντεξε με τόσο φτύσιμο, έσβησε κι έμεινε η στάχτη. Ξεσήκωσες όλα τα τσόλια απ' το κατώι και τα πουλάς για μεταξωτά στρωσίδια. 

Πέσε κοιμήσου κι όταν θυμηθείς ποιος είσαι ξύπνα και τα λέμε!

-Άγγελος Μητσόπουλος-

(Ποιητής, συγγραφέας)

Σαν τ’ όνειρο

Σαν τ’ όνειρο που ανθίζει

σαν τη γη που μας ανέχεται

η σημαία ανεμίζει

τους περαστικούς ανέχεται.

Μπλε, λευκό, ο αέρας αλμυρός

στο τοπίο μας κρατά

τάμα πλέκει ο ουρανός

και χορεύει στα κλεφτά.

Σαν τ’ όνειρο που θνήσκει

σαν τη φλόγα που μας έκαψε

το ηφαίστειο καπνίζει

κι όμως μια ελπίδα έσταξε.

Σαν τ’ όνειρο που χάσαμε

όταν ήμασταν παιδιά

τον κόσμο δεν αλλάξαμε

μας τελείωσε η μπογιά.

-Άγγελος Μητσόπουλος-