Τα μεγάλα "ΜΟΥ"

Έφτασε (ξανά) η ώρα των "κάλπικων αγελάδων" και των μεγάλων "ΜΟΥ".

Είναι η εποχή που ο "γραφικός πολίτης" γίνεται "Κώστας μου".

Η άβουλη κυράτσα, ανακηρύσσεται σε "Ευτέρπη μου".

Το "θα" μετατρέπεται σε προέκταση της γλώσσας και το τάξιμο σε ένα απέραντο ξερατό. Η αυτοκριτική πηγαίνει περίπατο και το παρελθόν μεταβιβάζεται σε αμέτοχους κομπάρσους.

Κι εσύ καημένε ανθρωπάκο, κρατάς την σημαία της ερυθράς φανφάρας, πιο ψηλά κι από την αξιοπρέπεια των παιδιών σου.

Πούλησες ακόμη και τον ήλιο της πραότητας, το ποτάμι φούσκωσε από υποσχέσεις και γκρέμισε τα γεφύρια των προγόνων μας. Η δάδα δεν άντεξε με τόσο φτύσιμο, έσβησε κι έμεινε η στάχτη. Ξεσήκωσες όλα τα τσόλια απ' το κατώι και τα πουλάς για μεταξωτά στρωσίδια. 

Πέσε κοιμήσου κι όταν θυμηθείς ποιος είσαι ξύπνα και τα λέμε!

-Άγγελος Μητσόπουλος-

(Ποιητής, συγγραφέας)

Σαν τ’ όνειρο

Σαν τ’ όνειρο που ανθίζει

σαν τη γη που μας ανέχεται

η σημαία ανεμίζει

τους περαστικούς ανέχεται.

Μπλε, λευκό, ο αέρας αλμυρός

στο τοπίο μας κρατά

τάμα πλέκει ο ουρανός

και χορεύει στα κλεφτά.

Σαν τ’ όνειρο που θνήσκει

σαν τη φλόγα που μας έκαψε

το ηφαίστειο καπνίζει

κι όμως μια ελπίδα έσταξε.

Σαν τ’ όνειρο που χάσαμε

όταν ήμασταν παιδιά

τον κόσμο δεν αλλάξαμε

μας τελείωσε η μπογιά.

-Άγγελος Μητσόπουλος-

Ένα βότσαλο στην παραλία είσαι

Πολύ χαίρομαι που σε γνώρισα μέσα από το βιβλίο σου "ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ στην ψυχή".
Το είχε τόσο ανάγκη η ψυχή μου αυτή την περίοδο.

Μου άρεσε πάρα πολύ, το ποίημά σου:

Ένα βότσαλο στην παραλία είσαι.
Ενα κύμα στον ωκεανό. 
Η αλμύρα της θάλασσας. 
Τα καλαηδίσματα των πουλιών. 
Εισαι καλοκαίρι. 
Μυρίζω την αύρα σού ως τόν χειμώνα.

Να 'σαι πάντα καλά και να συνεχίσεις να γράφεις τόσο όμορφα....
~Μ.Ζ.         

Κριτική για το διήγημα "Θέλω να πεθάνω στην Σαντορίνη"

Ένα βιβλίο που πραγματικά σε καθηλώνει. Περιμένεις, βέβαια, από τον τίλτο κάτι σαν τραγική κατάληξη, αλλά ενδόμυχα πιστεύεις ότι θα ξεκκουράσεις την ψυχή σου σε κάποια ρομαντική ιστορία με άπειρη αγάπη και λόγια τρυφερά.

Αλλά, αμέσως με την πρώτη φράση, ξαφνιάζεσαι.

Αχ, να γλεντάμε - (Ένα χωριό εκεί ψηλά)

Ένα χωριό εκεί ψηλά

μέσα σε δέντρα και βουνά

μόνο η φύση του μιλά

και το νερό το διαπερνά

χορεύει Φεζοδερβέναγα.

Ελατοχώρι, Τσούκα Τζίνα

πεύκα, ποτάμια και νερό

αχ, να γλεντάμε κάθε μήνα

και κάθε μέρα να τραγουδώ

για τον δικό μου τον καημό

μες στο δικό μου το χωριό.

Ένα χωριό που 'χει τα δάση

γύρω γύρω συντροφιά

κι ούτε στιγμή δεν έχει χάσει

όση κι αν έχει ομορφιά

όση κι αν έμεινε ερημιά.

~Άγγελος Μητσόπουλος

(*γραμμένο για το Ελατοχώρι Ζαγορίου, παλιά ονομασία "Τσερνέσι")

Άρτια

Αν έβλεπες το πρόσωπό σου

την ώρα της απρογραμμάτιστης

καλοσύνης, δεν θα ήσουν ψυχρος.

Θα μαλάκωνε λίγο η όψη σου.

Δεν έπιασες τον ζητιάνο

απο το χέρι να του δείξεις

την ζωή ή έστω τον ήλιο.

Προτίμησες να συνεχίσεις

την άρτια συνηθισμένη μερα σου,

για να φτάσεις στο γραφείο

και να το παίξεις σπουδαίο στέλεχος.

Ειρωνεία που χαρίζεις απλόχερα

στην δική σου ουτοπία.

Για να αναδειχθεί το ψεύτικο ταλέντο

των ανθρώπων που συναναστρέφεσαι.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Η απάντηση κι η ευθύνη είσαι εσύ

«Η ποίηση σε βοηθάει να πεις αυτό που δεν αποδέχεται εύκολα κάποιος. Και όταν τη διαβάζεις σε βοηθάει να βρεις αυτό που ψάχνεις σε ανύποπτο χρόνο, ακόμα και όταν έχει χαθεί μια ιδέα. Γιατί γράφεις με την ψυχή και όχι με την πένα των υπογραφών.»

Το ταξίδι στις σελίδες του βιβλίου διέκοψε η φωνή του Τώνη...

«Άντρια τι διαβάζεις;»

«Ποίηση... ελληνική ποίηση!» απάντησε η Άντρια χωρίς να σηκώσει το βλέμμα από το βιβλίο που διάβαζε.

«Και γιατί συγκεκριμένα ελληνική;»