Aπάτητα εδάφη

Ας δημιουργήσεις τις προϋποθέσεις για να έχεις αυτό που ονειρεύεσαι τα βράδια και δεν σ' αφήνει να ξεφύγεις από τις παράλληλες σκέψεις οι οποίες σε οδηγούν σε μακρινά, απάτητα εδάφη... του λογισμού.
Χαμογέλασε... αθόρυβα.
Πιο πολύ έμοιαζε με χασμουρητό, παρά με χαμόγελο, αλλά ίσως αποτυπώθηκε και η κούραση στα δυο της χείλη, από την αδιάκοπη αναζήτηση.

Συνέχισε να διαβάζει το βιβλίο ποίησης, ενός ποιητή που ήταν συμμαθητής της, ο οποίος είχε πάθος με τις λέξεις και τις έβαζε στη σειρά με τέτοια συνοχή, που θα ζήλευε

Χορός, που τραγούδι δεν έχει.

Να μη νοιάζεται κανείς και κανείς να μην σε θυμάται. Έτσι είναι οι άνθρωποι, ξεχνάνε. Επιλέγουν τι θα κρατήσουν και τι θα χρησιμοποιήσουν.

Μόνο ο ήχος των πουλιών και η λάμψη του ήλιου, να διαπερνά τα πράσινα φύλλα. Η ώρα πάλι κόλλησε και δείχνει την άβυσσο, συμφώνησε να μείνει κι άλλο. Μην αφήσεις τις σκέψεις να σε κάνουν είλωτα, βγες στο σεργιάνι του διαλογισμού και μόνο έτσι θα φτάσεις εκεί.

Πλέον εδώ που φτάσαμε δεν έχει γυρισμό. Η ζωή είναι κοινή για όλους, όπως και η γη, αλλά το πως θα περπατήσει καθένας είναι τελείως διαφορετικό πράγμα. 

Την πιο σωστή στιγμή

Ήσουν κι εσύ ένα λάθος

την πιο σωστή στιγμή.

Θυμάσαι; Αργούσε να ξημερώσει.

Λες και το φεγγάρι

μας ήθελε για συντροφιά.

Μα φυσικά μας ήθελε δίπλα του,

αφού είχαμε κουμπώσει,

είχαμε γίνει ένα.

Σαν να είχαμε έρθει απ' αλλού,

μας χάζευε σαν μακρινό τοπίο.

Που να ξερε;

Ποιος ήξερε;

Ποιος ήμουν εγώ;

Ποια ήσουν εσύ;

Και τι ήταν αυτό που μας ένωσε

και μας χώρισε, σε μια στιγμή.

Την πιο σωστή στιγμή.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Μέσα στη βρoχή

Όλα πάλι στα χαρίζω

γιατί θέλω και μπορώ

όταν βρέχει σε θυμάμαι

κι όταν έχει χάλια καιρό.

Μέσα στη βροχή σε βλέπω

κι είσαι τόσο αληθινή,

τα ματάκια σου, οι σταγόνες

μα το βλέμμα σου αστραπή.

Εύχομαι πάντοτε να βρέχει

την εικόνα σου για να δω

κι όποτε εσύ το θέλεις

να χει καθαρό ουρανό.

Μέσα στη βροχή σαν φύλλο,

έχεις πάλι εσύ χαθεί

κι όταν σβήσουνε τον ήλιο

ο έρωτάς μας θα επιζεί.

Μα ακόμα και πλημμύρες

να συνθέσει η βροχή,

δε με νοιάζει τίποτα άλλο

μόνο να ΄μαστε μαζί.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Χαμόγελα στη βροχή

Βρέχει. Λίγες σταγόνες είναι που θα κάνουν τον κύκλο τους, μέχρι να ξαναβγεί ο ήλιος και να βγούμε πάλι από το καβούκι μας. Είναι όπως τα δάκρυα, μόλις σταματήσουν αρχίζουμε να χαμογελάμε. Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από την αγάπη και το χαμόγελό μας.
Το σκοτάδι μόλις αντιληφθεί το φως, εξαφανίζεται, άρα τι είναι πιο δυνατό;
   Η αισιοδοξία λειτουργεί όπως το φως, εξαφανίζει τη μιζέρια και τη ζηλοφθονία που δημιουργούνται από τις αρνητικές σκέψεις και την έλλειψη αισιοδοξίας. Η καλή διάθεση, μπορεί να μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε το φως της ψυχής, αρκεί να χαλαρώσουμε με λίγη μουσική, με μερικά χαμόγελα και με μια βόλτα στη φύση ή ότι άλλο μας ευχαριστεί.

~Άγγελος Μητσόπουλος

(Μάθε, ζήσε, χτίσε! 2012)

[...από τα έγκατα της ψυχής]

Σαν χείμαρρος, οι λέξεις...

βγαίνουν από τα έγκατα της ψυχής,

παίρνουν μαζί τους συναισθήματα,

βουτηγμένα στην προσδοκία.

Η διαδρομή είναι η ίδια...

το ταξίδι προκαλεί πληθώρα σκέψεων,

η καρδιά δυναμώνει τη σκέψη.

Χωρίς περιορισμούς.

Δεν χάνονται οι φράσεις,

υπάρχουν αιώνια

μπορεί... να γίνουν βιώματα,

μελωδικοί στίχοι

ή χρώματα στη μέρα σου.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Προκλήσεις

Η εμμονή στο φόβο...

τρομοκρατεί την ψυχραιμία.

Δεν είναι κανόνας,

είναι παιχνίδι του μυαλού

που αφαιρεί τον ενθουσιασμό

και προσθέτει αβεβαιότητα.

Πρέπει να γίνεις σκληρός

για να υπομείνεις τις προκλήσεις

της ατέλειωτης συγκίνησης.

Μη φοβάσαι από συνήθεια,

συγκεντρώσου με ευφυΐα 

στις επιδιώξεις του υποσυνείδητου.

Η καρδιά είναι γενναία,

ακόμη κι όταν πληγωθεί...

Δεν ανέχεται όμως ψεύτικα λόγια.

~Άγγελος Μητσόπουλος