Φτερά αγγέλου

Νιώθω τα συναισθήματα να σβήνουν...

λες κι έχασα το δρόμο 

που οδηγεί στην αφοσίωση.

Προσδοκώ να εντοπίσω

τις απόψεις που μου έκλεψαν

στις σκοτεινές στοές της ψυχής,

για να αποδράσω από τη βαθιά πίκρα 

με φτερά αγγέλου

και να ξεχάσω το παρόν.

Δεν ανησυχώ για το αύριο

γιατί ξέρω πως θα 'ρθει

μελαγχολώ όμως για το σήμερα

μήπως φύγει

χωρίς να εγκρίνει το θέλημά μου.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Άλυτος γρίφος

Περπάτα, ίσως ενθαρρύνεις

ένα λουλούδι, να γεννηθεί.

Χαμογέλα, ίσως σ' ακούσει

ο άνεμος και πάψει να φυσάει.

Τα πάντα είναι ενωμένα

κι ας μην το βιγλίζουμε.

Η δοξασία της ζωής, είναι αυτό που φοβόμαστε.

Ψάχνουμε σε αμύητους δρόμους την ευτυχία

κι ας βρισκόμαστε στο μονοπάτι της αγάπης.

Η αβεβαιότητα δεν είναι άτοπη,

αλλά ο μανιώδης προγραμματισμός

για το αύριο, την κάνει να μοιάζει έτσι.

Πόσες φορές άφησες τη στιγμή, το τώρα,

αυτό που ζεις εδώ, για να σκεφτείς το άπειρο αύριο;

Πόσες φορές κοίταξες την ώρα, βιάστηκες να φύγεις

και πήγες πάλι εκεί, στο τίποτα;

Γρίφος ο άνθρωπος... Γρίφος κι η ζωή...

Αλλά αυτό είναι τέλειο, γιατί μπορείς

να γράψεις εσύ το σενάριο, όπως λογιάζεις.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Ένα μικρό απόσπασμα από το νέο μου βιβλίο "Καλοκαίρι στην ψυχή"

Στοχαστικό δοκίμιο

Κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός. Έχει τη δική του ιστορία, τη δική του πορεία, τα δικά του πιστεύω. Και είναι λάθος να θέλουμε να επιβάλουμε στον άλλον τις απόψεις μας. Το σωστό είναι να συζητάς με τον άλλον, να εκθέτεις τις απόψεις σου, και να μην τον υποχρεώνεις να τις δεχτεί. Τον πνίγεις και τον οδηγείς σε ακραίες αντιδράσεις. Καθένας δημιουργεί μόνος του το μονοπάτι της ζήσης του. Κάθε μέρα μαθαίνεις και κάτι καινούριο, η καθημερινότητα είναι ένα μεγάλο σχολείο με πολλές εμπειρίες που αποκρυσταλλώνονται σε διδάγματα της ζωής.

 

Στην καρδιά κεντιούνται τα ωραιότερα «τατουάζ», δεν ξεθωριάζουν ποτέ. Δεν είναι ορατά, αλλά τα νιώθεις. Και μπορώ να πω με βεβαιότητα πως πονάνε πολύ. Τόσο που η αντίδραση είναι το σκάρωμα κάποιων στίχων, όπως οι ακόλουθοι:

"Να με πάρεις απ’ της πόλης

την αβάσταχτη χροιά,

να με πάρεις όπως τότε

που σε είχα αγκαλιά."

Πολλές πράξεις μας στη ζωή είναι απόρροια της αδυναμίας και του εγωισμού μας. Ένα εύλογο παιχνίδι, αρκεί να γίνεται με συνείδηση και επίγνωση. Γιατί σ’ αυτό το παιχνίδι εσύ φτιάχνεις τους κανόνες και εσύ θα παίξεις τον ρόλο που θέλεις.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Ύπαρξη

Η ζωή...

σε αφήνει μονάχο σου να χαράξεις πορεία,

αλλά στηρίζει τις επιλογές σου,

χωρίς επιπόλαιες σκηνές

και απομονώνει τα ψεύτικα λόγια

με έκδηλες πράξεις.

Αφήνει περιθώριο στους αφελείς,

ώστε να βρούνε το σωστό δρόμο.

Εμψυχώνει τις κινήσεις αγάπης,

προσφέροντας θάρρος και τόλμη.

Άραγε,

πόσοι έχουν αντιληφθεί

το νόημα της ύπαρξης;

~Άγγελος Μητσόπουλος

Στο άπειρο

Κατανοώ τη ζωή αλλιώς.

Όσα παλεύεις να έχεις σήμερα,

θα τα βρεις στη ζωή μετά.

Η επίνοια είναι άπειρη

αν η καρδιά κρατήσει τον παλμό της.

Δε φοβάμαι το άγνωστο.

Σκοπός μου να ανακαλύψω τη γαλήνη.

Να ξεπεράσω τις αντοχές μου.

Δεν υπάρχουν όρια στο μυαλό.

Ανθρώπινες φωνές, δεν ακούω πια.

Νιώθω μονάχα την αγάπη,

όσων δεν δίστασαν να δακρύσουν.

Ότι αγαπάς. Το ζεις με πάθος.

Η έμπνευση είναι άπειρη,

αν δεν κοιτάς συνεχώς την ώρα.

Δεν προτρέχει, υπομένει.

Αναζητώ επαφές, με φίλους.

Ακολουθώ το χάρισμα της ζωής.

Δεν υπάρχουν εμπόδια.

Εφήμερα λόγια... δεν ακούω.

Διακρίνω μονάχα τις ψυχές,

όσων δεν πρόφτασαν να ζήσουν.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Αν μπορούσες να πεις...

Αν μπορούσες να ζητήσεις συγνώμη,

δεν θα επιπλέαμε στην αποξένωση

θα ζούσαμε μονοιασμένοι-

συνήθως η λογική διχάζει.

Αν μπορούσες να πεις σε κάποιον σ' αγαπώ

θα γκρέμιζες όλα τα τείχη,

θα έβαζες ένα λιθαράκι

στο οικοδόμημα της αγάπης.

Αν μπορούσες να αποκριθείς ευχαριστώ

θα πλησίαζες ολοένα πιο κοντά μου

και μαζί θα βρίσκαμε το δρόμο

που οδηγεί στο ολόφωτο λημέρι.

Αν τα λόγια σου έκρυβαν στοργή

θα βιώναμε το θαύμα

και δεν θα ήμασταν απλά τα θύματα.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Άνθρωπε...

Σκίτσο: Άκης Χαραλάμπους

Άνθρωπε, είσαι δίπλα μου λες

πολλές φορές δεν σε βλέπω

Άνθρωπε, μόνος σου κλαις

απ' το ψέμα σου, απέχω.

Έχεις όνειρα λες

και ξεχνάς την αγάπη

έχεις μείνει στο χθες

και σου φταίει το δάκρυ.

Δεν κοιτάζεις τον ήλιο 

σε ζαλίζει το φως

έχασες κι άλλο φίλο

κι έχεις γίνει εχθρός.

Του εαυτού σου εχθρός

του μυαλού εφιάλτης

στην καρδιά σου ο βυθός 

αποθήκη της στάχτης.

Άνθρωπε, τι απέγινε η Ήρα

ξέχασε τη ζωή;

Άνθρωπε, εσύ φτιάχνεις τη μοίρα

ζώντας κάθε στιγμή.

~ΑΓΓΕΛΟΣ•ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΣ