Αλήθειες

Το ζητούμενο είναι πως 

δεν αντέξατε τις αλήθειες 

που σας είπαν σε μια στιγμή,

αλλά αντέχετε το ψέμα 

με το οποίο σας θρέφουν συνεχώς.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Δεν φοβάμαι τίποτα

Έχει συννεφιάσει η καρδιά.

Μόνο η μουσική,

μου κρατάει συντροφιά.

Ο χρόνος έχει παγώσει.

Τίποτα δεν πετάει 

στον ουρανό της σκέψης.

Τα μάτια έχουν πλημμυρίσει

από δάκρυα.

Είναι η βροχή της ψυχής.

Γίνονται πιο έντονοι οι παλμοί

και το χτες πληγώνει τη στιγμή.

Αναζητώ σε λίγες λέξεις

τη δύναμη της ψυχής,

μήπως καταφέρω να αποδράσω.

Προσπαθώ να γελάσω.

Όλα θα γίνουν καλύτερα.

Ατέρμονες παγίδες

Πέρασαν οι μέρες μας.

Οι ωραίες μας στιγμές.

Πλέον τα φιλιά μας, ζουν σε βιβλία.

Έγιναν στίχοι και μελωδίες

που δεν ακούμε μαζί.

Λόγια γράφτηκαν σε κάρτες.

Άλλες κάηκαν, άλλες έμειναν

στα κουτιά των αναμνήσεων.

Οι πράξεις κρύφτηκαν

στην αίγλη της μέρας.

Άλλες έδυσαν κι άλλες

κλειδώθηκαν σε ατέρμονες

παγίδες.

Η πόλη των ονείρων

Ανακάλυψα την πόλη των ονείρων,

δεν είναι μακριά,

μπορείς να την επισκεφτείς όποτε θέλεις.

Είναι κοντά στα συναισθήματα

και απέναντι από τις σκέψεις.

Αρκεί να ανοίξεις την καρδιά σου.

Ανακάλυψα την πόλη των ονείρων,

δεν έχει σπίτια,

αλλά μπορείς να χτίσεις παλάτια.

Εκεί, τα χρώματα του ήλιου είναι πιο φωτεινά

κι ο ουρανός μοιάζει με κήπο όπου ευδοκιμούν

ευχές.

Ανακάλυψα την πόλη των ονείρων,

δεν θα μείνω όμως για πολύ,

γιατί η νύχτα σιμώνει

και είναι δύσκολο να βγεις από εκεί,

όταν ο ήλιος δύσει και νυχτώσει.

Γι' αυτό ξεκίνα την αυγή.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Απέραντη σιωπή

Κοιτάζω τη λάμψη των ματιών σου,

βλέπω μέσα τους την ελπίδα.

Το βλέμμα, σα μαχαίρι, 

κόβει στη μέση το διάλογο,

δεν έχω κουράγιο να επιμείνω.

Εγκαταλείπω τη σκέψη σου

και τριγυρίζω στην απέραντη σιωπή.

Προσπαθώ να επανέλθω

στο επίκεντρο της καρδιάς σου,

όμως η αίσθηση δυσφορίας

με οδηγεί σε απόμερα στέκια.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Φυγάδευση

Άφησα το παρελθόν στο σκοτάδι

και λίγο πριν από την ταπείνωση,

ήρθε η στιγμή που μου ζητάει να ξεπληρώσω

τις φιλοδοξίες.

Ένιωσα απίστευτη εμπάθεια,

σα να φυγάδευσαν από μέσα μου την πραότητα,

κάνω όμως υπομονή, χωρίς περιττά σφάλματα.

Μια πλειάδα ερεθισμάτων συνθέτουν το παρόν

και κάπως έτσι τελειώνει το παιχνίδι της ανάμνησης.

~Άγγελος Μητσόπουλος

Μια πέτρα τραγούδησε

Πολύ κοντά στον ουρανό.

Ο ήλιος έμοιαζε, να μου μιλάει,

η φύση και τα δέντρα με κοιτούσαν.

Όλα σε πλήρη αρμονία.

Έτσι θέλω τη ζωή μου.

Το χρώμα του ουρανού δεν αλλάζει,

ούτε το χρώμα της ψυχής.

Η οπτική γωνία διαφέρει.

Μέσα από αυτά τα δύο

ξεκινάει η μελωδία της ζήσης.

Εκπέμπουν μοναδική ζωτικότητα.

Είμαι παρών. Όλη η φύση γύρω μου.

Αναζητώ γαλήνη, εκεί θα τη βρω,

γιατί μόνο εκεί υπάρχει.

Με υπομονή ο σπόρος γίνεται δέντρο

και τα φύλλα συνεχίζουν τη διάδοση

της ύπαρξης.

Η ρόδα της ζωής συνεχώς γυρίζει.

Άκουσα μια πέτρα να τραγουδάει

κι έτσι προχώρησα.

Ο αέρας χόρευε στο ρυθμό της.

Αιώνια ο ήλιος φωτίζει τις ζωές.

Και τα αστέρια διαδίδουν

τη δύναμή του, στη νύχτα.

Πηγαίνω πιο κάτω, όχι στη ζωή 

αλλά στο απόμερο μονοπάτι, 

ενός αναζωογονητικού δάσους.

Βρέθηκα εκεί...

Όπως τότε πριν χρόνια,

βρέθηκα στη ζωή.  Κάτι μας οδηγεί.

Είναι η ψυχή που κατοικεί στο σώμα,

μέχρι να αποχωρήσει για άλλους κόσμους

~Άγγελος Μητσόπουλος